DOS

Sandwarriors

Bottom Line: Entertaining game, even though we've seen most of it before. It does include well thought out missions and pre programmed maneuvers that you may perform with your ship. Advancement during the game is also a nice extra. No multiplayer options.

Eén belofte maakt Gremlin echter wel waar: dit is inderdaad een mengeling tussen een flightsim en een shoot 'em up. Of ze nu de liefhebbers uit beide kampen gaan binnenhalen of uit geen van beide laat ik in het midden. Als ik echter de meest objectieve persoon ter wereld (mijn vrouw) mag geloven, zat ik de laatste paar avonden voor mijn PC van links naar rechts te buigen terwijl ik een scala aan oerwoudkreten uitstootte. Ik heb dus een donkerbruin vermoeden dat het met de appreciatie van dit spel toch niet écht slecht zal aflopen.

It's not a bad game by any means; it simply just doesn't distinguish itself from the pack. As Ron Pickering used to say to the losing team on the programme We Are The Champions, that's just 'hard lines'.

Vermutlich wurde Sandwarriors als eines der unzähligen Ballerspiele geplant, die dem Käufer für kurze Zeit eine Menge Spaß bereiten sollten. Sandwarriors hat jedoch das Potential zu mehr: Die zugrundeliegenden Ideen hätten das Spiel zur Rettung vor dem Sommerloch machen können, einzig die lausige Grafikengine verdirbt selbst dem hartgesottensten VGA-Verfechter den Spielspaß.

A melting pot of various computer and media influences, Gremlin's Sandwarriors seems to offer nothing new or startlingly original. Its plot - two ancient families vying for global supremacy on a bleak, deserted planet - could have been lifted straight out of Dune, while the Egyptian look that dominates the game's visual style is the same sort of quasi-mystical hokum that Kurt Russell saw when he stepped through the rippling wormhole in 'Stargate'. But to quest for blinding originality and fresh ideas in this blasterama is to miss the point of the game. Sandwarriors is reminiscent of Terminal Velocity, Inferno, Defender and Descent, and seems to feature chunks of each in its design. But this fast-paced, 3D shoot 'em up is addictive and enjoyable, with an entertainingly challenging learning curve.

I cannot in all honesty recommend that most readers run out and buy Sandwarriors -- it did not have the addictive quality and the audio-visual rewards I would have expected given its interesting premise. This game serves as a "retro" experience -- taking us back both in distant world history and in the recent history of computer games --without much satisfying payoff.

Die Kritik an Sand Warriors ist einfach zusammenzufassen: Das Neue daran ist nicht gut, und das Gute daran ist nicht neu. Das Spiel macht zwar Spaß, aber man hat das Gefühl eines nicht enden wollenden Deja-vu. Eben wieder mal ein Spiel aus der Kategorie "nett" - schlaflose Nächte und durchgespielte Wochenenden wird Sand Warriors eben niemandem bereiten.

Словом. Игра получилась убогая. Не беспредельно тупая, но вызывающе никакая, бесцельная и неинтересная. Пиксели от видеороликов к выстрелам, тщательная симуляция полета топора над пропастью. Какие-то египетские навороты... Туманнннннн...

Sandwarriors isn't a particularly heinous game by any means - it's just lacking any outstanding or even interesting qualities to make it stand out on the software shelves. Had it been released a year or two ago it might have been state of the art - today it's woefully outclassed by the competition.